ક્યાંક દીવો ઝળહળે, ને યાદ આવીજાય તું
શક્યતાઓ સળવળે, ને યાદ આવીજાય તું

જિંદગીનો સાવ સીધો ને સરળ છે અર્થ, પણ
અર્થ બીજો નીકળે, ને યાદ આવીજાય તું

લાગણીના સ્પર્શથી પથરા ય પીગળે, છેવટે
સ્હેજ માણસ પીગળે, ને યાદ આવીજાય તું

બહુ સહી છે મેં અજાણ્યા દર્દની પીડા, સતત
એજ ઘરમાંથી મળે, ને યાદ આવીજાય તું

છે અલગ ઐશ્વર્ય ઉત્તરનું અનાહત, આગવું
પ્રશ્ન જો એમાં ભળે, ને યાદ આવીજાય તું

દર્દ કરતાં દર્દનું કારણ બને એ લાગણી
આંસુ થઈને ઓગળે, ને યાદ આવીજાય તું

આમ તો ઉપલબ્ધ છે હર ઝેરના મારણ, છતાં
કોઈ ઈર્ષાથી બળે, ને યાદ આવીજાય તું   !

ડો.મહેશ રાવલ

વીતી ગયેલી પળ લખીને શું કરૂં ?
આ અટપટું અંજળ લખીને શું કરૂં ?

મારા જ ઘરમાં હું અજાણ્યો છું, હવે
સંબંધની સાંકળ લખીને શું કરૂં ?

પડઘા વગરનો સાદ થઈગઈ જિંદગી
સુક્કા ગળે, હું જળ લખીને શું કરૂં ?

પાછાં વળે છે સ્વપ્ન, કાંઠેથી સતત
દરિયા વિષે અટકળ લખીને શું કરૂં ?

જ્યારે મળે-અંગતપણું લઈને મળે
એ ઓળખીતાં છળ લખીને શું કરૂં ?

ડો.મહેશ રાવલ

પછી, કોઇ બાબત વિચારી શક્યો નહીં
દશા એ હતી, કંઈ જ ધારી શક્યો નહીં !

તબક્કો જ એવો હતો સાવ નાજુક
નિવારી શકત, પણ નિવારી શક્યો નહીં !

વિષય લાગણીનો હતો એ ખરૂં, પણ
ઉલટભેર હું આવકારી શક્યો નહીં !

સ્મરણ, માત્ર છે એટલું કે સમયસર
મને ખુદ સમય પણ, ઉગારી શક્યો નહીં !

ન આગળ વધી શક્યતા, કોઇરીતે
અને કાં પછી, હું વધારી શક્યો નહીં !

ડો.મહેશ રાવલ

હરફ એકેય હું ઉચ્ચારવાનાં વેતમાં ન્હોતો
દશા એવી હતી, કંઈ ધારવાના વેતમાં ન્હોતો !

ખબર નહીં કેમ ઊભો’તો, ઉઘાડા દ્વારવચ્ચે જઈ
ખરેખર કોઇને સત્કારવાનાં વેતમાં ન્હોતો !

નજર શોધી રહી’તી આપમેળે કંઈક ગમતીલું
અને હું એ વિષય, વિસ્તારવાનાં વેતમાં ન્હોતો !

ઢળી ગઈ સાંજ, દઈ કળતર અજાણ્યા દર્દની છેલ્લે
વ્યથા એ, અશ્રુઓમાં સારવાનાં વેતમાં ન્હોતો !

સુખદ અંજામથી વંચિત પ્રતીક્ષા, અર્થ માંગે છે
સુચારૂ અર્થ હું અવતારવાનાં વેતમાં ન્હોતો !

પછી,આખો ય કિસ્સો ભાગ્યના અધિકારનો નીકળ્યો
અને હું ભાગ્યને પડકારવાનાં વેતમાં ન્હોતો !!!

ડો.મહેશ રાવલ

ઘરમાં જ ઘરની વાત, મૂંઝાતી ફરે
સંબંધ ઓઢી, જાત મૂંઝાતી ફરે !

ધારણ કરેલાં હોય સગપણ, આમ તો
પણ અંશતઃ, ઓકાત મૂંઝાતી ફરે !

દીવા વગરના ટોડલા જેવું હૃદય
‘ને રક્તમાં, મિરાત મૂંઝાતી ફરે !

ઝળહળ થવા મથતી અમીરી, વાંઝણી
કાં પૂર્વ, કાં પશ્ચાત, મૂંઝાતી ફરે !

સામાન્યરીતે થાય, એવું થાય નહીં
‘ને રાત, આખીરાત મૂંઝાતી ફરે !

પડઘા વગરના સાદ, રસ્તો આંતરે
ત્યાં લાગણી સાક્ષાત મૂંઝાતી ફરે !

વરસો બદલતાં જાય આપોઆપ, ‘ને
બે શ્વાસ વચ્ચે, ઘાત મૂંઝાતી ફરે !

ડો.મહેશ રાવલ
આ બ્લોગની ગઝલ નં-૧૦૦

ડો.મહેશ રાવલ

ડો.મહેશ રાવલ

ડો.મહેશ રાવલ

હોય દરિયો,એ કદી બંધાય છે ક્યાં કોઇથી ?
એ હદે હું વિસ્તરી લઉં, ત્યાંસુધી તું રાહ જો !


ડો.મહેશ રાવલ

ડો.મહેશ રાવલ